Foto: Mark Thompson/Getty Images/Red Bull Content Pool

Vooruitblik op de Grand Prix van Amerika: Matchpoint voor Lewis Hamilton

Koen Vergeer
Koen Vergeer

Circuit Of The Americas is Max op het lijf geschreven, maar Hamilton domineert er al jaren.

Wordt Lewis Hamilton komend weekend voor de vijfde maal wereldkampioen Formule 1? Ik denk het wel. Sinds de invoering van de hybrid-formule in 2014 heeft Lewis hier alle races gewonnen, vier op een rij. He owns the place. (Sorry taalpuristen, ik vind dit zinnetje gewoon onvertaalbaar.)

En zoals hij momenteel de Formule 1 domineert, met vier zeges op rij, bevochten op een tegenstander die toch kortstondig sneller leek dan hij, kun je gerust stellen: he owns Formula One.

Met die vijfde kroon schaart Lewis zich stilaan onder de allergrootsten. Natuurlijk, hij heeft steeds de beste auto gehad, zeker in de Mercedes-tijd, maar zoals drievoudig kampioen Jackie Stewart al eens zei: je moet hem ook nog besturen.

Lewis maakt zelden fouten, presteert onder druk (denk aan die geweldige pole position in Singapore), verkruimelt zijn teamgenoten en is ijzersterk in duels – racecraft (ook al onvertaalbaar) is zijn grootste troef. En omdat maar weinigen daar tegen opgewassen zijn, lijkt het soms zo eenvoudig te gaan.

Watkins Glen

Wat zei Trump ook alweer? Amerika heeft zijn eigen klimaat? Dat klopt. In elk geval zijn eigen raceklimaat. Rijden op ovals. NASCAR, dikke grote Sportscars en natuurlijk hét Amerikaanse autosportmonument, de 500 mijl van Indianapolis, waarop zelfs een hele raceserie gebaseerd is: de Indycars. Dus ja, wat komen die Europeanen eigenlijk doen met hun kleine autootjes en hun ingewikkelde regels?

Op Watkins Glen voelde de Formule 1 zich twee decennia lang echt thuis Van 1950 tot en met 1960 stond, voor het global image, de 500 mijl van Indianapolis op de officiële Formule 1-kalender. Vandaar dat je in de statistieken nog altijd volslagen onbekende namen als Lee Wallard en Pat Flaherty als eenmalige Grand Prix-winnaars tegenkomt. In 1961 ontdekte de Formule 1 Watkins Glen.

Op vier uur rijden van New York voelde de Formule 1 zich twee decennia lang echt thuis. De Glen werd een begrip. Met een uitdagend circuit, een altijd weer flamboyante starter en luidruchtige studenten die auto’s in een modderpoel verbrandden.

Met een vrolijk eindeseizoensgevoel onder teams en coureurs: de race was meestal in oktober en iedereen vierde opgelucht dat hij weer een jaar had overleefd. En last but not least, met een altijd goed gevulde prijzenpot.

Bekijk de beelden uit 1970, een bijzondere, emotionele race. Rising star Emerson Fittipaldi wint in zijn vierde Grand Prix voor Lotus en stelt zo de wereldtitel voor de eerder dat jaar verongelukte Jochen Rindt veilig.

In de jaren zeventig was er zelfs kortstondig een tweede Grand Prix van Amerika, USA-West, in Long Beach. Een spectaculaire baan, langs de oceaan.

Zie hieronder twee helden uit die tijd, Elio De Angelis en Didier Pironi, tussen het vele beton door jagen.

Nadat Watkins Glen uit de gratie raakte (de baan werd te gevaarlijk, de studenten te luidruchtig en het geld was op) ging de Formule 1 in Amerika aan het zwerven. Langs meer en minder geschikte locaties, in Phoenix, in Dallas en Detroit.

Bizar was de race in 1982 op een grote parkeerplaats bij Caesars Palace in Las Vegas:

Fiasco

Er waren ook jaren dat Amerika gewoon niet op de kalender stond. Bernie Ecclestone droomde van races op de Strip in Las Vegas of midden in Manhattan New York, tot in 2000 de Formule 1 neerstreek op de Indianapolis Motor Speedwaym, in het hart van de Amerikaanse racerij.

Het werd een mislukking. Het Formule 1-circuit voerde deels over de oval en deels over een bochtenrijk binnenterrein. Echter, over de oval reed men tégen de gebruikelijke rijrichting in en dat heeft voor mijn gevoel nooit geklopt. Stel je Le Mans of Zandvoort tegen de rijrichting in eens voor… Dat is toch raar?

En ondanks dat er een aantal mooie races werden verreden, viel alles in het niet bij het fiasco van 2005

Omdat de Michelin banden op de oval dreigden te ontploffen, konden de teams op Michelin banden niet veilig racen. Het hele weekend werd er overlegd, maar de Formule 1 slaagde er niet in de impasse te doorbreken, zodat uiteindelijk slechts de zes auto’s op Bridgestone banden aan de race begonnen.

Een regelrechte blamage. Voor de honderdduizenden op de tribunes onverteerbaar. Het luidde het einde in van de Formule 1 op Indianapolis.

Bloemlezing

Maar Amerika was een markt waar de Formule nog veel te winnen had. Er moest en zou een Grand Prix zijn in de States. Na vier jaar afwezigheid landde de Formule 1 opnieuw in Amerika, dit keer in Austin, Texas. The Circuit Of The Americas mag je gerust Hermann Tilke’s meesterwerk noemen. Het is een geweldig circuit, mede omdat het een bloemlezing is van allerlei fantastische passages op circuits elders in de wereld. De rit meteen na de start omhoog herinnert aan de Hella Licht Kurve op de legendarische Österreichring, de Esses aan Silverstone, de hairpin aan Magny Cours, de lange doordraaier (bocht 16-17) aan de beroemde Turn 8 in Istanbul, enzovoorts.

Het is bovendien een traject waar je bijna overal kunt inhalen. Om te beginnen meteen in die heerlijke bocht 1. Zie hier hoe Hamilton in 2015 teamgenoot Nico Rosberg opzij zet.

Rosberg was achteraf woest. Je kunt er ook over discussiëren of een straf hier op zijn plaats was geweest – forcing another driver from the track. Of niet? Er kwam geen straf, gelukkig maar.

Straffen – ik om er zodadelijk op terug…

Klassiek is ook de passage door bocht 12, na de DRS-zone. Hier passeerde Hamilton Vettel in 2012 en Rosberg in 2014:

Kortom, dit circuit biedt volop gelegenheid om écht te racen.

Echte Formule 1-liefhebbers bidden dan ook dat de Grand Prix hier nooit meer weggaat. Even zag het er overigens niet naar uit. De staat Texas wilde er geen geld meer in steken. Maar de organisatie lijkt een oplossing te hebben gevonden. Naast de Grand Prix treden nu elk jaar een paar wereldsterren op, waardoor er veel meer mensen op het raceweekend afkomen.

Puristen verbaasden zich nog wel over de affiches: The United States Grand Prix – starring Taylor Swift & Justin Timberlake. Maar ja, als het werkt…

Vorig jaar maakte men ook van de rijderspresentatie een hele show met vlagvertoon, cheerleaders, rookmachines en een beroemde Ring-speaker die alle coureurs met een vette retoriek aankondigde. Ik vond het tenenkrommend, maar vooruit, zolang ze dit alléén in Amerika doen…

Inhaalactie van het jaar

Een snel circuit waar je echt kunt racen en inhalen is Max Verstappen op het lijf geschreven. Als het op racecraft aankomt, is Max een van de weinigen die koning Hamilton kunnen uitdagen.

Of dat dit jaar zo zal zijn is de vraag. De Mercedes ligt momenteel wel erg ver voor op de Red Bull. Max heeft in Amerika al wel het een en ander laten zien. In 2015 was hij met de Toro Rosso al goed bezig. Hij finishte als vierde, zijn beste prestatie tot dan toe.

Onder meer na dit pittig duel met Kimi Räikkönen:

Vorig jaar kwam Max Kimi opnieuw tegen. In de slotfase joeg hij achter de Fin aan op zoek naar een podiumplaats. Je zag hoe Max in de laatste ronde de auto aan zijn nekvel over het circuit sleurde om dichterbij te komen. En je wist dat hij het vroeg of laat zou proberen.

Esses, hairpin, bocht 12: de Ferrari was steeds te ver weg, tot Max met meer snelheid de “Istanbul”-bocht invloog en zijn Red Bull verrassend aan de binnenkant langs de Ferrari prikte. Miljoenen kijkers schreeuwden het met de tv-commentatoren uit van verbazing en bewondering.

Dít was inhalen, zó was Formule 1 bedoeld.

Alleen dachten de stewards er anders over. Max was aan de binnenzijde met vier wielen over de witte lijn geweest. Dus hij had ingehaald buiten de baan. Leaving the track and gaining an advantage. Deze regel, bedoeld om het afsteken van chicanes te voorkomen, kostte Max het welverdiende podium.

Voor de tweede keer (na Mexico 2016) werd Max uit de green room weggehaald:

Iedereen, behalve de stewards en het Ferrari-team, was woedend. “Dit was de inhaalactie van het jaar! Zo maken we de sport kapot!” oordeelde Niki Lauda.

Moeten er straffen uitgedeeld worden voor discutabele acties op het circuit? Het hele systeem van straffen ligt sindsdien nog meer onder vuur: moeten er nu wel of geen straffen uitgedeeld worden voor discutabele acties op het circuit? Ook dit jaar waren er weer genoeg controversen over. Moeten de coureurs het zelf maar uitvogelen? Of zijn ze daar, in het heetst van de strijd, niet toe in staat? Formule 1 moet natuurlijk geen rallycross worden.

De soap in Amerika van vorig jaar maakte in elk geval opnieuw duidelijk dat Max een coureurs is die letterlijk de grenzen verlegt.

Om een herhaling te voorkomen heeft de organisatie dit jaar alvast dikke kerbstones laten plaatsen op de plek waar Max vorig jaar Kimi te kijk zette.

Headerfoto Max Verstappen, Austin 2017 via  Mark Thompson/Getty Images/Red Bull Content Pool
Foto Max Verstappen, Austin 2017 via  Mark Thompson/Getty Images/Red Bull Content Pool
Vector van circuit via Wikimedia/Sentoan [CC4.0]